Przez blisko osiem lat zajmujemy się nie tylko aktywnym tradingiem, ale również ciągłym monitorowaniem rynków i szukaniem zależności dających się opisać za pomocą określonych liczb i powtarzających się struktur harmonicznych. W naszych analizach skupiamy się głównie na kilkunastu stałych wariantach rynkowych, które powtarzają się od lat, tworząc stałe wzorce, a cała metodologia handlu bazuje na fraktalności rynku.

Rynki wciąż ewoluują, zmieniają się. Pojawia się coraz więcej złożonych algorytmicznie systemów transakcyjnych, a także coraz częściej można usłyszeć od Inwestorów z długoletnim stażem, że inwestuje się coraz ciężej, coraz trudniej – rynek nie jest już tak czytelny jak kiedyś, a określone formacje działają z mniejszą skutecznością. Obserwując rynek, z biegiem czasu stwierdzić można, że pewne geometryczne schematy pojawiają się obecnie rzadziej, a ich kształt uległ modyfikacji (co nie oznacza, że nie są techniczne!). Blisko 2 lata temu po raz pierwszy zaprezentowaliśmy układ będący modyfikacją znanej struktury harmonicznej.

Inwestorzy, którzy opierają swój handel na rynku Forex o układy harmoniczne, z pewnością skojarzą formację Leonarda ze znanymi z literatury „harmonikami”, które opisywaliśmy również w poprzednich artykułach z cyklu. Ze względu na położenie strategicznych punktów zwrotnych, struktura swoją budową przypomina popularnego Gartley’a i podobnie jak on, jest układem wewnętrznym, co oznacza, że zarówno poziom punktu B, jak i D, znajduje się poniżej zniesienia 100% na siatce Fibonacciego.

Rysunek 1. Różnica pomiędzy układem harmonicznym Gartley’a oraz Leonarda.

Skąd wziął się pomysł na taką modyfikację? Otóż od pewnego czasu formacja Gartley’a przestała się pojawiać w tak idealnych proporcjach rynkowych. Trading harmoniczny wymaga od nas dużej precyzji w wyznaczaniu układów i szukaniu odpowiednich zgrupowań opartych na wybranych współczynnikach fibo. Położenie określonych fal musi współgrać z wybranymi poziomami, nie mówiąc już o odpowiednim tle rynkowym, które opieramy najczęściej na schemacie Elliott’owskim.

Jedyną i zarazem najważniejszą modyfikacją tego ważnego układu jest położenie punktu „B”. Zwróćmy uwagę na to, że pierwsze zniesienie (pierwsza fala będąca korektą ruchu) kończy się częściej w okolicach 50%, aniżeli 61,8%. Od momentu, kiedy po raz pierwszy zauważyliśmy tę powtarzającą się prawidłowość, postanowiliśmy przeprowadzić odpowiednie statystyki na temat formacji Leonarda (tak nazwaliśmy wspomnianą wcześniej modyfikację Gartley’a). Ważne okazały się przede wszystkim dwa elementy:

• Względna powtarzalność na rynku,
• Wyraźna reakcja ceny na poziomach 50% oraz 78,6%.

Cała struktura XABCD oparta jest na wewnętrznej korekcie prostej ABCD, w której bardzo wartościowym potwierdzeniem układu jest równość odcinków AB=CD. Oczywiście nie jest to warunek konieczny do handlu, natomiast warto pamiętać, że geometrie to jedne z najchętniej respektowanych potwierdzeń, dlatego trudno przecenić ich rolę w podejściu opartym na Harmonic Tradingu. Spójrzmy na schematy układu (Rysunek 2, Rysunek 3).

Rysunek 2. Schemat układu harmonicznego Leonardo  w trendzie wzrostowym (B = 50.0, D = 78.6).

Rysunek 2 prezentuje schemat formacji harmonicznej Leonardo Pattern w trendzie wzrostowym (spójrzmy na falę XA, która informuje nas o kierunku głównej tendencji na rynku i jednocześnie o kierunku naszej przyszłej transakcji). W tym wypadku punkt D będzie dla nas miejscem otwierania pozycji długiej (kupno). Zawarta w strukturze korekta ABCD powinna zachować typowe dla korekty prostej założenia, tj.

1. Punkt zwrotny C nie wybija ekstremum A.
2. Punkt zwrotny D wybija ekstremum B.

Należy pamiętać, że wybicie ekstremum A przez punkt C, oznacza uformowanie nowego szczytu/dołka w trendzie oraz zanegowanie struktury.

Rysunek 3. Schemat układu harmonicznego Leonardo  w trendzie spadkowym (B = 50.0, D = 78.6).

Rysunek 3 prezentuje dokładnie ten sam układ w trendzie spadkowym. Ponownie fala XA informuje o kierunku transakcji, której otwarcie nastąpić powinno po zakończeniu korekty prostej ABCD i uzyskaniu dodatkowych potwierdzeń  w punkcie D, znajdującym się na wysokości zniesienia 78.6%.

Należy pamiętać, że decyzja o otwarciu pozycji długiej lub krótkiej na bazie formacji Leonarda (lub jakiejkolwiek innej struktury harmonicznej) nigdy nie powinna wynikać tylko i wyłącznie z faktu osiągnięcia przez kurs opisujących układ współczynników. Jest to absolutna podstawa handlu pod struktury harmoniczne, która wymaga jednak uzupełnienia o dodatkowe elementy potwierdzające istotność obszaru zwrotnego na rynku. Poza wspomnianą wcześniej geometrią, ważnymi potwierdzeniami mogą być wsparcia/opory, związana z nimi „zasada zmiany biegunów”, clustry i zgrupowania cenowe, zasięgi, czy formacje świecowe oraz cenowe. Jednym z bardziej skutecznych potwierdzeń jest mierzenie, jakiego dokonać możemy na fali BC korekty prostej, będącej częścią układu harmonicznego. Nanosząc siatkę zniesień na wspomnianym odcinku uzyskujemy dodatkowe poziomy zewnętrzne – 127.2% oraz 161.8%. Zgrupowanie jednego z tych poziomów (szczególnie warto zwrócić uwagę na 161.8%) z położeniem punktu D daje nam już poważne przesłanki mówiące o tym, że z technicznego punktu widzenia, jest to strefa, w której istnieje duże prawdopodobieństwo reakcji ceny (przy czym warto rozróżnić pojęcia zmiany kierunku tendencji/trendu, a „reakcji” na poziom techniczny, która jest zwykle o wiele bardziej prawdopodobna, natomiast często osiąga o wiele mniejsze zasięgi). W tym miejscu docieramy więc do kolejnego ważnego elementu składowego naszych transakcji – ustawienia zlecenia Take Profit.

Prowadzenie i zamknięcie pozycji uzależnione jest między innymi od horyzontu czasowego inwestycji oraz stylu handlu jaki przyjmujemy. Podobnie jak w znanych układach harmonicznych, także w przypadku formacji Leonarda dobrymi docelowymi strefami są punkty B, C i A. Powód jest prosty – są to wcześniejsze miejsca zwrotne, które stanowią tym samym wsparcie/opór dla rynku. Jeżeli jednak chcemy podejść do inwestycji bardziej precyzyjnie, warto uwzględnić również bariery wynikające z niższych interwałów czasowych, jak również mierzenia siatką Fibonacciego nałożoną na odcinek AD (niewiele osób stosuje taką metodę poszukiwania wsparć/oporów w ramach prowadzenia pozycji i ustawiania zleceń Take Profit). Należy pamiętać, że rynek nie zawsze książkowo realizuje zasięg docelowy, jakim jest punkt A, wybijając następnie nowy szczyt/dołek. Nie zawsze też uda nam się właściwie odczytać kontekst rynkowy oraz główną tendencję, szczególnie w niższym horyzoncie czasowym. Lepiej zatem nastawić się na krótszy, ale bezpieczniejszy zasięg.

Wykres 1 przedstawia sytuację, jaka miała miejsce na koniec lipca 2014, na rynku USDJPY. Widzimy wyraźnie ukształtowaną formację Leonarda, która z dużą precyzją przetestowała punkty zwrotne B oraz D. Strefa reakcji D potwierdzona została dodatkowo mierzeniem zewnętrznym, wynikającym z odcinka BC korekty prostej (na wykresie widzimy poziom 161.8, który był efektem tego mierzenia) oraz zasięgiem 127.2, który pokazuje zależności pomiędzy pierwszą i trzecią falą korekty. Obserwując sytuację na kilku interwałach czasowych uzyskaliśmy również potwierdzenie w postaci prospadkowych formacji świecowych na niższym dyferencjale. Wszystkie te elementy spowodowały wyhamowanie ceny w strefie zwrotnej D oraz reakcję podażową.

Wykres 1. Formacja harmoniczna Leonardo na wykresie USDJPY w sierpniu 2014, interwał H1.

Wykres 2 prezentuje pozycję krótką (sprzedaż), którą zawarliśmy na bazie opisanej formacji. Warto zwrócić uwagę na bezpieczny target uwzględniony w tym zagraniu. Mimo, że rynek spokojnie zrealizował modelowy zasięg Take Profitu, w tym wypadku wybraliśmy bezpieczniejszy scenariusz, zamykając pozycję w strefie wsparcia (wcześniejsze dołki) zgrupowanej z wewnętrzną linią trendu (linia pociągnięta od ekstremum przy poziomie 0.0 siatki fibo, przez kolejne coraz wyższe dołki). Zysk z tej pozycji wyniósł +35 pipsów.

Wykres 2. Transakcja sprzedaży wykonana na bazie układu Leonardo wykonana 5 sierpnia 2014.

Wykres 3 przedstawia nieco inne zastosowanie formacji. Naturalne są poszukiwania punktu D w celu otwarcia pozycji zgodnej z głównym nurtem. Co jednak w sytuacji, gdy pokusiliśmy się o transakcję na ekstremum ruchu trendowego? Formacja kształtująca się na bazie korekty prostej może być dla nas doskonałym targetem. Na wykresie widzimy dwie otwarte pozycje długie (kupno). Pominiemy w tym wypadku przesłanki jakie przemawiały za ich otwarciem – skoncentrujmy się na zleceniach Take Profit. Widzimy, że ustawione zostały na poziomach 61.8% oraz 78.6% fibo. Wcześniej rynek przetestował już punkt B potencjalnej formacji Leonarda (zniesienie 50%), gdzie nastąpiła wyraźna reakcja na opór (stąd pojawia się w naszej głowie scenariusz uwzględniający wyrysowanie układu harmonicznego). Oczywiście zawierając transakcję i podążając za rynkiem nigdy nie wiemy, czy kurs ukształtuje w takiej sytuacji formację harmoniczną. Naszym zadaniem jest jednak reagowanie na zmiany oraz ochrona kapitału i zysków. W związku z tym wskazane jest tworzenie scenariuszy alternatywnych, które zabezpieczą nas przed niekorzystnym rozwojem wydarzeń. Ustawione zlecenia Take Profit zamknięte zostały w tym wypadku na zysku +43 pipsy oraz +53 pipsy.

Wykres 3. Formacja harmoniczna Leonarda jako docelowy target dla otwartych pozycji długich, wrzesień 2014.

Jak pokazują powyższe przykłady zastosowań formacji harmonicznych może być wiele. Poszukiwanie miejsca na wejście w pozycję stanowi jedną z kilku możliwości. Układ Leonarda pokazuje jednocześnie jak ważne jest aktywne badanie rynku, tworzenie statystyk na bazie wielokrotnych powtórzeń (minimum 50 dla jednego układu!) oraz dostosowanie handlu do wciąż zmieniających się warunków rynkowych. Modyfikacje Trading Planu są niezbędne w profesjonalnym tradingu, ponieważ rynek jest dynamiczny i wciąż podlega wielu przemianom. Elastyczne podejście do handlu nie pozwala traderowi pozostać „w tyle”, co prowadzi do ochrony kapitału, zysków i efektywniejszej pracy na rynku.

The post Leonardo Pattern – nowy układ harmoniczny w palecie struktur XABCD first appeared on Fibonacci Team School.

Formacja Krab, podobnie jak opisywana w poprzednim numerze formacja Motyla, zalicza się do grupy struktur zewnętrznych. Wynika to ze szczególnej kombinacji współczynników Fibonacciego, na których oparte są strategiczne punkty zwrotne układu. Największe znaczenie, definiujące przynależność formacji, ma punkt D, położony na głębokim poziomie 161.8 fibo – znacznie powyżej zakresu fali bazowej XA. Ponownie jest to więc układ sugerujący końcówkę obecnie panującej tendencji. Możliwości inwestycyjne są tu jednak znacznie szersze niż w przypadku formacji Motyla. Na czym polega fenomen Kraba i jak praktycznie wykorzystać go w inwestycjach?

Głównym atutem struktury jest niewątpliwie połączenie najsilniejszych stref siatki Fibonacciego. Żelazny 61.8 oraz głęboki 161.8 ze statystycznego punktu widzenia stanowią najskuteczniejsze poziomy zniesień Fibonacciego. Przełamanie „z biegu” wspomnianych obszarów, potwierdzonych dodatkowo istotnymi filtrami, stanowi bardzo niewielki odsetek obserwowanych przypadków. Oczywiście należy pamiętać, że mówimy o „reakcji” na poziomy, nie zaś o długoterminowym odwróceniu ruchu. W tym kontekście warto pokusić się o zastosowanie specjalnie przygotowanej pod ten układ strategii inwestycyjnej, która pozwoli efektywnie wykorzystać niewątpliwe atuty żelaznych stref zwrotnych.

Jedną z naszych ulubionych technik inwestycyjnych jest w przypadku tej formacji, szybkie zagranie bazujące na reakcji rynku w ważnym obszarze zwrotnym (punkt D). Dzięki połączeniu wysokiej skuteczności poziomu 161.8 z metodyką łapania krótkich zasięgów jesteśmy w stanie w znaczącym stopniu zwiększyć skuteczność naszych trade’ów, korzystając ponadto z układu wielokrotnie. Z reguły do testów tak ważnej strefy dochodzi wiele razy. Jeżeli nie obserwujemy odbicia od razu, możemy się spodziewać co najmniej konsolidacji w obszarze. Rynek szczególnie silnie reaguje w strefie zawartej pomiędzy 127.2 a 161.8 fibo. Poza wyznaczeniem struktury oraz oszacowaniem punktów B i D, niezwykle ważne jest wartościowe potwierdzenie istotności strefy, wynikające również z innych przesłanek technicznych. Podobnie jak w innych formacjach harmonicznych, poza wyznaczeniem S/R, warto dokonać dodatkowych pomiarów wewnątrz struktury. Przydatnym narzędziem okazują się tutaj zasięgi, pozwalające określić stosunek długości poszczególnych odcinków układu ABCD. Należy zwrócić uwagę, że zgrupowanie poziomów fibo wynika często z nałożenia 161.8 (siatka fibo) oraz FE 127.2/FE 161.8 (zasięgi fibo). Tak silna harmonia z bardzo niewielkim prawdopodobieństwem „przepuści” notowania bez reakcji.

Przyjrzyjmy się schematom formacji. Rysunek 1 prezentuje układ Kraba o wymowie wzrostowej. Poziom zwrotny B przyjmować może wartości 38.2/50.0/61.8, z kolei punkt zawarcia transakcji (D) położony jest na zniesieniu zewnętrznym 161.8 fibo. Mierzenie formacji rozpoczynamy od rozłożenia siatki Fibonacciego w zakresie odcinka XA obserwując zachowanie notowań we wspomnianych strefach zwrotnych. Jak miało to miejsce również w innych formacjach harmonicznych, wspomniany odcinek niesie ze sobą strategiczną informację dotyczącą kierunku zagrania. Położenie punktu C nie ma tak fundamentalnego znaczenia, zdecydowanie jednak nie powinien on wybić punktu ” (oznacza to zanegowanie struktury). Punkt zwrotny D przebija poziom wyznaczony przez X i stanowi zniesienie zewnętrzne zarówno w odniesieniu do fali XA, jak i BC.

Rysunek 1. Schemat układu harmonicznego Crab  w trendzie wzrostowym (B =38.2/50.0/61.8, D = 161.8).

Ze względu na charakter oraz usytuowanie newralgicznych punktów formacji, trudno oczekiwać zależności AB = CD. Jak zostało już wspomniane, warto w tym wypadku posiłkować się narzędziem „zasięgi”, które pozwala określić stosunek wspomnianych fal.

Formacja Krab doskonale spełnia swoją rolę zarówno w przypadku trendu wzrostowego, jak i spadkowego. Rysunek 2 obrazuje tę drugą sytuację.

Rysunek 2. Schemat układu harmonicznego Crab  w trendzie spadkowym (B =38.2/50.0/61.8, D = 161.8).

Poza rolą „sygnalizatora” zwiastującego możliwy koniec tendencji, formacja (a przede wszystkim poziom D = 161.8) stanowi doskonały target dla pozycji otwartych przed jej ukształtowaniem. Poziom punktu D może być zatem zarówno punktem zawarcia transakcji (tradycyjne wykorzystanie formacji harmonicznej), jak również miejscem jej zamknięcia.

Wykres 1 przedstawia sytuację, jaka miała miejsce pod koniec lutego 2014 roku na rynku EURJPY. Ukształtowana na niskim interwale struktura harmoniczna  zgrupowała się w tym wypadku z zasięgiem FE 127.2 oraz ważnym poziomem wsparcia, wynikającym z historycznych testów tej strefy cenowej. Dodatkowym potwierdzeniem oraz punktem timingowym była rysująca się na interwale M5 formacja Młota z długim dolnym cieniem świadczącym o wyraźnej słabości sprzedających. Strategii zamykania pozycji jest kilka. Jedna z nich wspomniana została powyżej. Drugim podejściem może być podążanie za rynkiem oraz wyznaczenie kolejnych poziomów Take Profit zgodnie z poziomami oporów oraz testowanymi wcześniej (od drugiej strony) ekstremami formacji: B, C, A. Zasięg układu wyniósł ponad 160 pipsów, przy czym dla TP 1 = 84, TP 2 = 116 TP 3 = 163 pipsy.

Wykres 1. Formacja harmoniczna Krab na wykresie EURJPY w lutym 2014, interwał m15.

Na wykresie 2 również widzimy układ Kraba. Strukturę zaobserwować można było 6 maja 2014 na rynku GBPUSD. Jest to układ prospadkowy, który wystąpił po wielomiesięcznej wzrostowej tendencji na tej parze. Poziom zwrotny 161.8 zgrupował się z niezwykle silną strefą oporu, która widoczna była na wykresie tygodniowym (należy pamiętać, że im wyższy interwał, tym pewniejsze są sygnały płynące z analizy oraz większe zasięgi reakcji). Podobnie jak w przypadku EURJPY uwagę zwraca czas realizacji oraz siła impetu rysująca ostatnią falę układu – CD. Długie korpusy wielokrotnie bywają zmyłką dla mniej doświadczonych inwestorów, tymczasem są one wspaniałym potwierdzeniem istotności struktury, o czym pisaliśmy również we wcześniejszych artykułach. Wielowymiarowa analiza prowadzona z poziomu kilku interwałów czasowych również w tym przykładzie pozwoliła na ostateczne potwierdzenie poziomu wejścia oraz wyznaczenie punktu timingowego na podstawie kształtujących się formacji świecowych. Poziomy zleceń Take Profit pozwoliły na uzyskanie wyników 72 pipsy dla TP1, 109 pipsów dla TP 2 oraz 156 pipsów dla TP3 (bezpieczny target z pominięciem cieni w punkcie A widocznych na wykresie – najważniejsze są poziomy zamknięcia korpusów).

Wykres 2. Formacja harmoniczna Krab na wykresie GBPUSD w maju 2014, interwał H1.

Cechą charakterystyczną układów harmonicznych jest specyficzna kombinacja poszczególnych poziomów Fibonacciego. Każda z przedstawionych do tej pory struktur prezentowała nieco inne połączenie. Podstawową przewagą formacji Kraba nad pozostałymi układami jest wykorzystanie najsilniejszych stref zwrotnych fibo, które w połączeniu z pozostałymi filtrami dają niezwykle skuteczne układy inwestycyjne. Poziom D doskonale sprawdzi się zarówno jako miejsce wejścia w transakcję, jak i moment zamknięcia pozycji, natomiast odpowiednie zarządzanie tradem oraz kapitałem uczyni z tej formacji jeden z najbardziej profitowych układów na rynku.

Fibonacci Team dla 

The post Żelazne bariery formacji Kraba first appeared on Fibonacci Team School.

Prezentowane formacje zaliczaliśmy do grupy układów wewnętrznych (mowa o układach ABCD, Gartley, Bat). Oznacza to, że wspomniany wyżej element wspólny tych struktur, czyli korekta prosta, swoim zasięgiem nie przekraczał newralgicznego zniesienia 100% na siatce Fibonacciego. Krótko mówiąc, kształtująca się korekta nie znosiła w całości poprzedzającego ją impulsu trendowego. Z punktu widzenia schematu Elliott’owskiego sytuacja taka jest dla inwestora wyraźnym potwierdzeniem kontynuacji trendu. Formacja Motyla zalicza się do nowej grupy struktur harmonicznych, dla których charakterystycznym elementem jest położenie punktu zwrotnego D poza strategicznym poziomem 100% na siatce zniesień. Struktury takie określamy mianem zewnętrznych układów harmonicznych, a ich wymowa często sugeruje zbliżającą się zmianę trendu krótko- lub długoterminowego, w zależności od rozpatrywanego interwału czasowego.

Spójrzmy na Rysunek 1. Jak wynika ze schematu, wartość zniesienia fali AB w stosunku do XA kształtuje się na poziomie 78.6%. W punkcie B następuje odwrócenie ruchu i cena podąża w kierunku kolejnego punktu zwrotnego, który rozpoczyna ostatnią falę formacji. Podobnie jak w układach wewnętrznych, należy zwrócić uwagę na położenie punktu C. Zgodnie z założeniami, w przypadku przebicia ekstremum A, formacja zostaje zanegowana. Może to oznaczać powrót do pierwotnego trendu, natomiast punkt B mógł w rzeczywistości okazać się końcem trzeciej fali korekcyjnej z wierzchołkiem D (jest to jeden ze scenariuszy).

Rysunek 1. Schemat układu harmonicznego Butterfly  w trendzie wzrostowym (B =78.6, D = 127.2).

Zgodnie z literaturą, najważniejszy punkt formacji – D, usytuowany jest w obszarze 127.2/161.8 względem fali XA. Głębokie zniesienie 161.8 częściej przypisujemy jednak innej formacji harmonicznej – strukturze Kraba, dlatego też biorąc po uwagę przesłanki statystyczne skłaniamy się szczególnie do układów, dla których punkt reakcji D znajduje się na poziomie 127.2.

W układach harmonicznych dużą wagę przywiązujemy również do sposobu kształtowania ostatniej fali w strukturze  – CD. Istotna jest tutaj zarówno dynamika, jak i czas, w którym dokonuje się wypełnienie formacji. Zgodnie z obserwacjami, układy, w których impet dojścia do punktu D jest znaczny, a cała fala rysuje się w krótkim czasie (często nawet w postaci jednej lub dwóch wyraźnych świec o dużych korpusach), są skuteczniejsze, a realizacja docelowego zasięgu również następuje w czasie stosunkowo niedługim w porównaniu do okresu kształtowania się struktury. Warto wziąć ten aspekt „pod lupę”, ponieważ może on znacznie usprawnić metodę filtrowania układów pod względem wartości prognostycznej.

Rysunek 2. Schemat układu harmonicznego Butterfly w trendzie spadkowym (B =78.6, D = 127.2).

Ważnym elementem zwiększającym wartość formacji jest także równość fal AB oraz CD. Geometria wewnątrz struktury, uzupełniona wartościowym poziomem wsparcia/oporu oraz sygnałami płynącymi z układów świecowych daje inwestorowi dużą przewagę oraz wysokie szanse na skuteczny trade, pod warunkiem zachowania fundamentalnych zasad zarządzania pozycją i ochrony kapitału.

Podobnie jak w przypadku pozostałych układów harmonicznych, formacja Motyla występuje zarówno w wersji wzrostowej, jak i spadkowej. Rysunek 2 prezentuje układ zapowiadający zniżkę. Kierunek transakcji, podobnie jak w pozostałych formacjach harmonicznych, definiuje fala bazowa – XA.

Określenie obszarów realizacji zysków przebiega w sposób bardzo zbliżony jak w przypadku pozostałych układów. Z założenia punkty zwrotne B, C oraz A stanowią podstawowe poziomy reakcji, które mogą stanowić dobre miejsce do ustawienia zleceń Take Profit. Oczywiście im silniejszy poziom wsparcia/oporu, tym większe prawdopodobieństwo reakcji, dlatego nie należy się kierować wyłącznie poszczególnymi ekstremami w układzie, ale warto zwrócić również uwagę na strefy S/R.

Na wykresie 1 widzimy piękny przykład formacji harmonicznej Motyla, która ukształtowała się na rynku USDCHF w styczniu 2014 roku. W tym wypadku układ miał wymowę spadkową, doskonale wypełniał więc sytuację techniczną panującą na wykresie franka. Punkt D wyrysował się w strefie oporu, która wynikała z przebiegającej w tym obszarze linii długoterminowego trendu spadkowego (z interwału miesięcznego) oraz geometrii 100% korekty pędzącej we wspomnianym trendzie (duży prostokąt wyrysowany przerywanymi liniami). Już te dwa elementy stanowiły o sile układu jaki można było zaobserwować na walorze. To jednak nie wszystkie potwierdzenia jakie wystąpiły w tym wypadku. Ważna geometria wyrysowała się również wewnątrz struktury harmonicznej. Układ AB=CD (niebieskie prostokąty) wypełnił formację, której ukoronowaniem był pinbar, znany w tym kontekście rynkowym jako spadająca gwiazda. Bardzo silnym potwierdzeniem był również poziom 161.8, który wynikał z mierzenia odcinka BC i zgrupował się w żółtej strefie zwrotnej (poziom ten nie został zaznaczony na tym wykresie). Nie zabrakło również potwierdzenia płynącego ze strony klasycznej Analizy Technicznej. Popularny układ „głowy z ramionami” (różowe elipsy) ostatecznie przekonać powinien nawet najbardziej opornych traderów.

 Wykres 1. Formacja harmoniczna Butterfly na wykresie USDCHF w styczniu 2014, interwał H4.

Realizacja całej sytuacji technicznej nastąpiła bardzo dynamicznie. Racjonalne miejsca docelowe dla pozycji  zajętych w strefie punktu D odpowiadają w tym wypadku położeniu kolejnych punktów zwrotnych układu – B, C oraz A. Ruch spadkowy, który nastąpił w wyniku tak silnej techniki był bardzo szybki i szeroki z punktu widzenia zasięgu cenowego. Odległość pomiędzy punktem D oraz punktem A wyniosła 167 pipsów. Warto zwrócić uwagę, że w powyższym przykładzie układ Motyla niósł ze sobą dwie infomacje w kontekście panującego na rynku trendu. Z punktu widzenia interwałów niskich (od H1 w dół) na wykresie panował trend wzrostowy. Spoglądając jednak na wykres z szerokiej perspektywy, USDCHF pozostawał w długoterminowym trendzie spadkowym. Formacja nie tylko zasugerowała zatem zmianę krótkoterminowej tendencji, ale była również doskonałym potwierdzeniem powrotu do ruchu pierwotnego, skierowanego na południe.

Wykres 2. Formacja harmoniczna Butterfly na wykresie USDCAD w marcu  2014, interwał H4.

Wykres 2 prezentuje kolejny przykład układu Motyla.  Tym razem formacja wystąpiła na wykresie USDCAD pod koniec marca 2014. W tym wypadku struktura Butterfly była sygnałem kończącego się trendu wzrostowego jaki zaobserwować można było na interwale dziennym. Obszar zwrotny zgrupował się z poziomem 50% na siatce Fibonacciego, rozciągniętej na wykresie tygodniowym. Po raz kolejny dobrym uzupełnieniem analizy harmonicznej okazał się układ „głowy z ramionami”, który ukształtował się na interwale M30/H1. Nie zabrakło także ważnych sygnałów płynących z formacji świecowych, które sygnalizowały słabość rynku w strefie punktu D. Ważną informacją był sposób formowania się fali CD. Spójrzmy na czas  w jakim się kształtowała w stosunku do odcinka XA. Było to zaledwie 12 okresów, podczas gdy fala początkowa rysowała się aż 55 okresów! Zasięgi realizacji zleceń sprzedaży ponownie ustawione zostały na poziomie ważnych punktów zwrotnych struktury. Take profit 1 na poziomie punktu B (123 pipsy), Take Profit 2 na wysokości C (244 pipsy) oraz Take Profit 3 przy dołku A (290 pipsów). Zasięgi są szerokie, zwracamy jednak uwagę na wysoki interwał, na którym wystąpiła formacja.

Powyższe przykłady niosą ze sobą jeszcze jedną ważną informację z punktu widzenia tradera. Dokonując analizy rynku, należy zawsze brać pod uwagę spojrzenie wielowymiarowe. Nawet inwestycje krótkoterminowe nie zwalniają rozważnego tradera ze znajomości szerszego kontekstu rynkowego. Występujące na rynku potwierdzenia wzajemnie się uzupełniają. Często kreski naniesione raz na wysokich dyferencjałach okazują się nieocenione, gdy kurs osiąga ważne obszary, a potwierdzenia płynące z kilku ram czasowych uzupełniają się wzmacniając wymowę analizy i pomagając określić racjonalne zasięgi realizacji zysków. Należy również mieć na uwadze, że elementy analiz z wyższych interwałów z większym prawdopodobieństwem spowodują reakcję notowań choćby w małej skali. Często już sama reakcja pozwala dobrze zarobić, nawet jeżeli ostateczną intencją rynku jest zanegowanie układu. Liczy się przede wszystkim efekt skali oraz umiejętność prawidłowego odniesienia swoich oczekiwań i możliwości do przedziału czasowego dokonywanych mierzeń.

Fibonacci Team dla 

The post Formacja Motyla jako układ odwrócenia trendu first appeared on Fibonacci Team School.

Ze względu na swój charakter i usytuowanie punktów zwrotnych na wewnętrznych poziomach fibo, formacja Bat swoim wyglądem przypomina strukturę harmoniczną Gartley’a. Podstawową różnicą jest głębokość układu, którego strategiczny punkt zwrotny D położony jest na zniesieniu 88.6% (w przypadku Gartley’a punkt D znajduje się na poziomie 78.6% fibo). Identyfikacja układu jest stosunkowo prosta i doświadczony trader nie powinien mieć żadnego problemu z rozpoznaniem „Nietoperza” na wykresie. Warto zwrócić jednak uwagę na główne różnice między tymi dwoma układami, ponieważ to właśnie precyzja położenia poszczególnych punktów reakcji wyróżnia Harmonic Trading na tle innych podejść rynkowych.

Rysunek 1 Schemat układu harmonicznego Bat w trendzie wzrostowym (B =38.2/50, D = 88.6).

Początkowe mierzenie układu rozpoczynamy  od rozłożenia narzędzia Fibonacciego na fali XA, która wyznacza nam główny kierunek istniejącego trendu. Początek mierzenia następuje z punktu X, mierzymy cały ruch, aż do punktu A, który jest lokalnym punktem zwrotnym na rynku. Po wykonaniu tej czynności zwracamy uwagę na określone poziomy wewnętrznych zniesień Fibonacciego. Zgodnie z założeniami tego układu harmonicznego oraz załączonymi schematami (Rysunek 1 oraz Rysunek 2), pierwszy istotny punkt zwrotny – B, zatrzymuje się na poziomie 38.2% lub 50% (zniesienia w stosunku do fali XA). Inaczej niż w przypadku formacji Gartley’a, statystyczne obserwacje układu „Nietoperza” wskazują na wysoką częstotliwość występowania dwóch zniesień w konfiguracji z drugim punktem zwrotnym – D, znajdującym się na poziomie 88.6% fibo.

Rysunek 2 Schemat układu harmonicznego Bat w trendzie spadkowym (B =38.2/50, D = 88.6).

Kierunek zagrania definiuje kierunek mierzonej fali XA. Miejscem otwarcia pozycji jest wspomniany punkt D, którego ściśle zdefiniowane położenie pozwala na ustawienie minimalnego wymaganego zlecenia zabezpieczającego Stop Loss. Należy pamiętać, że warunkiem wyrysowania wartościowego układu jest spełnienie podstawowych warunków definiujących charakterystyczne cechy korekty prostej (która jest elementem struktury harmonicznej Bat). Do najważniejszych założeń należą następujące kwestie:

1. Punkt zwrotny C nie wybija ekstremum A.
2. Punkt zwrotny D wybija ekstremum B.

Wybicie ekstremum A przez punkt zwrotny C, oznacza uformowanie nowego szczytu/dołka w aktualnym trendzie oraz zanegowanie struktury harmonicznej. Powyższe założenia właściwe są zarówno dla układów w trendzie wzrostowym (Rysunek 1), jak i w trendzie spadkowym (Rysunek 2).

Podobnie jak w przypadku Gartley’a, bardzo dobrym potwierdzeniem istotności poziomu punktu D jest geometria kształtująca się wewnątrz układu. Równość odcinków korekty prostej AB = CD, a także zgrupowanie zniesienia wewnętrznego dla punktu D (88.6%) z poziomem zewnętrznym (127.2% lub 161.8%), który wynika z pomiaru odcinka BC, daje inwestorowi znaczącą przewagę na rynku i świadczy o sile wyznaczonego obszaru reakcji. Warto szukać również testowanego wcześniej wsparcia/oporu (czyli tzw. S/R) oraz wymownych formacji świecowych, które mogą stanowić ostateczne potwierdzenie do zawarcia transakcji zgodnej z kierunkiem głównego trendu.

Kierunek trendu na rynku walutowym ważny jest dla inwestora jedynie z punktu widzenia kierunku zawieranej transakcji. Jak wspomnieliśmy już wcześniej, układy harmoniczne kształtują się zarówno w tendencjach wzrostowych, jak i spadkowych. Ponieważ Forex daje nam możliwość otwierania pozycji długich (kupno) oraz krótkich (sprzedaż), jesteśmy w stanie zarabiać tak na wzrostach jak i na spadkach oferowanych przez brokera walorów.

Po prawidłowym zdefiniowaniu punktu zwrotnego korekty (punkt D), należy rozważyć racjonalne miejsce zamknięcia pozycji. Zakładając, że rynek powraca do głównego trendu, docelowym poziomem dla transakcji może być początek korekty prostej, który w prezentowanej formacji harmonicznej oznaczony został literą A. Ważną przesłanką do zamykania pozycji jest w tym wypadku poziom wsparcia/oporu, który może spowodować czasową konsolidację.

Jak pisaliśmy w poprzednim artykule tej serii, istnieje wiele strategii zarządzania pozycją. Dobór najlepszego rozwiązania zależny jest przede wszystkim od oczekiwań inwestora względem rynku oraz stylu inwestycyjnego jaki przyjął. Jedną z metod zarządzania pozycją w układach harmonicznych może być dzielenie zlecenia na kilka części i zamykanie transakcji „po kawałku” na kolejnych ważnych poziomach wsparć/oporu. Dla tego typu formacji najczęściej będą to testowane przez rynek już wcześniej strefy punktu B, C oraz A. W ten sposób nie tylko księgujemy zyski, ale również automatycznie zabezpieczamy zyskowne pozycje na poziom „wejścia” chroniąc depozyt, a w dalszej kolejności wypracowane zyski. Oczywiście jest to tylko jedno z wielu możliwych podejść inwestycyjnych. Bez względu na to jaką metodologię stosujemy należy pamiętać o właściwej kolejności:

Najpierw ochrona kapitału, potem maksymalizacja zysków!

Poniższy przykład (Wykres 1) pochodzi z 16 kwietnia 2012 roku. W tym dniu na rynku GBPUSD, zaobserwować mogliśmy silną zwyżkę w godzinach porannych. Wybicie w kierunku północnym nastąpiło w wyniku ukształtowania formacji harmonicznej Bat, dla której punkt zwrotny D zgrupował się z istotnym obszarem wsparcia. Dodatkowym potwierdzeniem harmoniczności oraz znaczenia obszaru zwrotnego była kilkugodzinna konsolidacja oraz wymowne formacje świecowe, które ostatecznie wygenerowały sygnał kupna. Jak można zauważyć rynek aż kilkukrotnie testował wspomniany poziom cenowy odbijając się zdecydowanie za trzecim razem. Poziomy docelowe dla realizacji zleceń Take Profit zaznaczone zostały fioletowymi liniami na wykresie (TP1 oraz TP2). Odpowiadają one ważnym obszarom oporu, znajdującym się na wysokości punktów C oraz A. Dobrym miejscem na pierwszą realizację zysku był również poziom punktu B. Jak widać rynek dokonał istotnej korekty w obszarze S/R wynikającym z tego oporu.

Wykres 1 Formacja Bat zwiastująca wzrosty na rynku GBPUSD.

Jak wspomnieliśmy wyżej zarządzanie pozycją zależne jest od indywidualnego podejścia każdego inwestora. Strategię w tym zakresie dopasować należy do swojego stylu handlu oraz predyspozycji psychologicznych.

Fibonacci Team dla 

The post Jak znaleźć Nietoperza? first appeared on Fibonacci Team School.

Charakterystyczną cechą formacji harmonicznych (XABCD) jest ich silne powiązanie z określonymi wartościami siatki poziomów Fibonacciego. To właśnie Fibo definiuje konkretne struktury, a szczególne zależności pomiędzy konkretnymi falami pozwalają istotnie zwiększać statystyczną przewagę kształtującego się układu.

Podstawą każdej formacji jest pięć punktów reakcji, które w odpowiedniej konfiguracji stanowią dla tradera wartościową informację na temat kierunku oraz „etapu” na jakim znajduje się rynek w swojej falowej wędrówce. Cztery odcinki kształtujące układ wskazują orientację głównej tendencji oraz kształtującą się korektę. Zadaniem inwestora jest identyfikacja tej właśnie korekty ABCD rysującej się na tle fali trendowej. Po dokonaniu właściwego rozpoznania zastosować można narzędzie „poziomy Fibonacciego”, które rozkładamy na skrajnych punktach impulsu. Teraz pozostaje już tylko identyfikacja trójfalowej struktury korekcyjnej z uwzględnieniem właściwych dla formacji harmonicznej punktów zwrotnych.

W przypadku Gartley’a, najbardziej znane i jednocześnie najważniejsze relacje wiążą się z punktami zwrotnymi B oraz D. Są to kolejne dołki (lub w przypadku trendu spadkowego – szczyty) korekty prostej, którą obserwujemy po osiągnięciu pewnego lokalnego maksimum w impulsie głównej tendencji. Zgodnie z powszechnie przyjętymi założeniami, wynikającymi z przeprowadzonych statystyk, omawiana formacja opiera się na następujących poziomach siatki Fibonacciego: punkt B = 61.8%, punkt D = 78.6%. Co te wartości oznaczają? Spójrzmy na rysunek 1.

Rysunek 1 Schemat układu harmonicznego Gartley’a w trendzie wzrostowym (B = 61.8, D = 78.6).

Schemat prezentuje przykład formacji Gartley’a ukształtowanej w trendzie wzrostowym. Oznacza to, że punkt zwrotny D, będzie dla nas miejscem zawarcia pozycji długiej (kupno). Jak widzimy na obrazku, odcinek XA definiuje kierunek głównej tendencji, a jednocześnie informuje na jaką transakcję powinniśmy się przygotować. Zawarta w całej strukturze korekta ABCD powinna zachować typowe dla korekty prostej założenia, tj.

1. Punkt zwrotny C nie wybija ekstremum A.
2. Punkt zwrotny D wybija ekstremum B.

Powyższe punkty, wynikające z charakterystyki układów korekty prostej ulegają wyraźnemu sprecyzowaniu, kiedy odniesiemy je do założeń struktur harmonicznych. Odnosi się to właśnie do wspomnianych już poziomów dla punktu B oraz D. Choć literatura przedmiotu bardzo precyzyjnie wskazuje na zależności między wszystkimi odcinkami układu, ze względu na rzadkość występowania formacji idealnych oraz skuteczność tego typu układów, my koncentrujemy się przede wszystkim na orientacji wspomnianych punktów zwrotnych. Należy przy tym pamiętać, że wybicie ekstremum A przez punkt C, oznacza uformowanie nowego szczytu/dołka w trendzie oraz zanegowanie struktury.

Bardzo ważnym potwierdzeniem harmoniczności rynku oraz wartości rysującego się układu jest geometria występująca wewnątrz struktury. Zastosowanie tutaj będzie miało większość założeń przedstawionych w poprzednim naszym artykule, dotyczącym układów ABCD. Przewagę daje przede wszystkim równość odcinków korekty AB = CD, czy wzmocnienie obszaru zwrotnego punktu D, poprzez zgrupowanie zniesienia zewnętrznego, wynikającego z nałożenia siatki Fibo na falę BC. O tych oraz wielu innych potwierdzeniach pisaliśmy w artykule „Geometria idealna na rynku Forex, czyli symetria odcinków w strukturach ABCD”, do lektury którego zachęcamy.

Układ Gartley’a występuje zarówno w trendzie wzrostowym jak i spadkowym. Dla inwestorów handlujących na rynku Forex nie ma to jednak większego znaczenia, gdyż rynek ten daje możliwość inwestycji w dwóch kierunkach, zarówno na spadki jak i na wzrosty.

Rysunek 2 Schemat układu harmonicznego Gartley’a w trendzie spadkowym (B = 61.8, D = 78.6).

Kolejnym ważnym elementem w inwestycjach z wykorzystaniem tego typu struktury harmonicznej, jest zasięg realizacji zlecenia Take Profit (czyli miejsce, w którym zamykamy zyskowną pozycję). Zakładając, że inwestujemy zgodnie z kierunkiem głównego trendu, a rynek realizuje korektę kierując się ku nowym dołkom/szczytom w głównej tendencji, docelowym miejscem dla naszego zlecenia jest poziom punktu A. Jest to miejsce ostatniego ważnego ekstremum w trendzie, które stanowi bezpieczny target, pod warunkiem prawidłowej identyfikacji kontekstu rynkowego.

Istnieje wiele strategii zarządzania pozycją zależnych od stylu inwestycji oraz oczekiwań inwestora. Bardzo dobrym pomysłem w tego typu układach jest dzielenie zlecenia na dwie części. Jedną część zamykamy przy pierwszym ważnym poziomie wsparcia/oporu (zwykle jest to obszar punktu C), zapewniając już sobie zysk z transakcji pod tę formację, natomiast drugą część pozostawiamy z targetem w obszarze punktu A (należy oczywiście pamiętać o właściwym zabezpieczaniu zysków oraz ochronie kapitału – czyli przestawianiu zlecenia Stop Loss na poziom otwarcia zlecenia, czyli tzw. poziom BE). Inną strategią są inwestycje „na reakcję”. Jest to technika szczególnie skuteczna w day-tradingu oraz skalpingu. Założeniem tradera w tym wariancie nie jest „dotrzymanie” pozycji do punktu C lub A, lecz zbieranie małych zasięgów opartych na założeniu, że nawet jeżeli układ ma zostać zanegowany, to obszar zwrotny punktu D jest na tyle istotny, że rynek zareaguje w jego okolicy dokonując niewielkich cofnięć ceny. Jest to technika bardzo skuteczna, wymaga jednak pewnej wprawy oraz właściwego zarządzania ryzykiem. Nie sprawdzi się również na rynkach mało płynnych oraz w godzinach publikacji ważnych danych makro, kiedy notowania zachowują się często w sposób mało przewidywalny i nieco chaotyczny.

Każdy inwestor powinien dopasować technikę prowadzenia pozycji do swojego własnego stylu inwestycji oraz predyspozycji psychologicznych. Podstawą jednak zawsze pozostaje ochrona oraz właściwe zarządzanie kapitałem.

Wykres 1 prezentuje przykład formacji harmonicznej Gartley’a ukształtowany na rynku EURUSD 9 sierpnia 2012 roku w godzinach porannych czasu polskiego. Zlecenie sprzedaży zostało zawarte w punkcie zwrotnym D (zwróćmy uwagę na kilkukrotny test poziomu oporu oznaczony na wykresie żółtym obszarem). Zgodnie z przedstawioną wcześniej strategią transakcja podzielona została na dwie  części. Pierwsze zlecenie zamknięte zostało na poziomie TP 1, który pozwolił na zarobek w wysokości 31 pipsów. Targetem dla drugiej pozycji był poziom TP 2, który przyniósł zysk w wysokości 48 pipsów. Stop Loss został w tym przypadku ustawiony w odległości 12 pipsów od ceny „wejścia”, co pozwoliło uzyskać bardzo racjonalny stosunek R:R dla tej transakcji.

Wykres 1 Układ Gartley’a na parze EURUSD (interwał M15).

Wykres 2 przedstawia Gartley’a ukształtowanego na rynku AUDUSD w lutym 2014. Ponownie jest to przykład struktury spadkowej. Warto zwrócić uwagę na niewielką różnicę w poziomie położenia punktu A oraz C. Z perspektywy interwału H1, ekstrema te różnią się położeniem zaledwie o długość cieni formacji świecowych. Faktyczna różnica wyniosła w tym wypadku kilka pipsów i nie dyskwalifikowała układu z punktu widzenia założeń strategicznych. Przy tego typu formacjach należy dobrze rozplanować zarządzanie pozycją stawiając sobie pytanie, czy jest sens ustawiania zlecenia Take Profit 1 w obszarze punktu C, a Take Profit 2 w obszarze punktu A? Zwróćmy uwagę na inne istotne strefy wsparcia/oporu, jakie znajdują się na drodze kursu w kierunku południowym, poczynając od miejsca złożenia zlecenia w punkcie D. Na wykresie wyraźnie widać istotny wierzchołek korekty w punkcie B. Jest to miejsce testowane przez cenę wielokrotnie w przeszłości, a to oznacza, że obszar ten stanowić może istotne wsparcie dla notowań. Jest to zatem racjonalna strefa dla pierwszego zlecenia TP. Zwróćmy uwagę ile razy para testowała te okolice po pierwszym zejściu z punktu D.

Równie dużą uwagę przyłożyć należy do poziomu zlecenia Take Profit 2. Aby zwiększyć prawdopodobieństwo zaksięgowania zysku, należy uwzględniać przede wszystkim poziomy zamknięcia świec. To korpusy stanowią najsilniejsze miejsca wsparć/oporów, a w związku z tym, nasze zlecenie TP 2 ustawiamy w obszarze ich zamknięcia, pomijając cienie, które z założenia są oznaką słabości rynku.

Wykres 2 Układ Gartley’a na parze AUDUSD (interwał H1).

Jak widać na wykresie 2, kurs dotarł do poziomu TP 2 (nie testując początkowo minimów wyznaczonych przez cienie punktu C oraz A) reagując zwyżką. Wynik z tej pozycji wyniósł 34 pipsy dla TP 1 oraz 98 pipsów dla TP 2.

Pokazane przykłady stanowią jedynie propozycję zarządzania kapitałem w tradingu pod układy harmoniczne. Jak wspomnieliśmy już wcześniej, wiele zależy od przyjętej strategii handlu, kwestii psychologicznych oraz bieżącej sytuacji rynkowej. Warto jednak uwzględniać struktury harmoniczne w swoim trading planie oraz łączyć je z potwierdzeniami płynącymi z klasycznej Analizy Technicznej oraz sygnałów świecowych, ponieważ synergia tego typu potwierdzeń zlokalizowana w odpowiednim kontekście rynkowym oraz zgodna z kierunkiem głównej tendencji zapewnia ogromną przewagę na rynku, przekładając się na realne wyniki w handlu.

Fibonacci Team dla 

The post Gartley na rynku Forex first appeared on Fibonacci Team School.

Formacja AB = CD, bo o niej mowa, jest najprostszą i zarazem najbardziej znaną formacją cenową opartą na współczynnikach Fibonacciego. Te proste układy falowe, pojawiające się z wysoką częstotliwością na wykresach płynnych walorów, charakteryzują się dużą funkcjonalnością oraz posiadają ogromny potencjał prognostyczny.

Współcześnie za ojca struktur ABCD uważa się J. Kane’a. Dla wielu inwestorów jego książki na temat Harmonic Tradingu stanowią rewelacyjne pod względem merytorycznym źródło wiedzy, a ich publikacja wywarła ogromny wpływ na świat analizy technicznej.

By właściwie wykorzystać ogromny potencjał struktur AB = CD należy prawidłowo przeprowadzić proces pomiarowy prowadzący do grupowania zniesień Fibonacciego. Pozwala to na potwierdzenie prawidłowości wyznaczonej struktury oraz określenie siły wsparcia/oporu znajdującego się w punkcie zwrotnym układu.

Najczęściej formacją AB = CD jest dynamiczna struktura korekcyjna – zygzak. Wykorzystywana może być zarówno przez inwestorów jednosesyjnych, jak i graczy pozycyjnych, czy grających długoterminowo. Doskonale sprawdza się na każdym interwale czasowym, co stanowi potwierdzenie fraktalności rynku. Podstawą do otwarcia pozycji jest spełnienie określonych warunków w punkcie D, na poziomie którego podejmujemy decyzję kupna czy też sprzedaży danego waloru.

Budowa formacji jest bardzo prosta. Składa się ona z trzech fal. Dwie główne fale: AB oraz CD, zgodnie z Teorią Fal Elliotta możemy nazwać falami impulsu (pamiętamy jednak, że cała formacja ABCD jest formacją o charakterze korekcyjnym). Trzecia fala, jest falą korekcyjną, oznaczoną na schematach jako odcinek BC.

Schemat 1. Wzrostowa formacja AB=CD.

Reguły opisujące wzrostową formację AB = CD:

• Punkt A stanowi wyraźny szczyt, natomiast punkt B jest wyraźnym dołkiem.
• Punkt C leży pomiędzy punktami A i B.  Punkt C w klasycznej formacji AB = CD znajduje się w okolicach 61,8%, 78,6% zniesienia fali AB. W czasie silnych trendów korekta BC stanowić może 38,2% lub 50% impulsu AB.
• Punkt D wyznacza kolejne minimum, które znajduje się poniżej punktu B. Najsilniejsza formacja występuje wtedy, gdy spełniony zostaje warunek AB = CD. Jednak dopuszczalne są sytuacje w których odcinek CD może liczyć 127,2% lub 161,8% długości odcinka AB.
• Dodatkowym potwierdzeniem są proporcje czasowe występujące pomiędzy odcinkami AB i CD. Największe szanse powodzenia mają formacje, w których długość impulsów jest równa, a także czas tworzenia jest zbliżony do siebie. Dodatkowym warunkiem wystąpienia formacji jest czas w jakim formuje się odcinek CD. Powinien on liczyć między 61,8%, a 161,8% czasu, w jakim powstawał odcinek AB.

Wykres 1. Wzrostowa formacja AB = CD na wykresie pary EURUSD.

Wykres 1 prezentuje idealny układ falowy AB = CD. Zgodnie z Teorią Fal Elliotta tego typu układ trzyfalowy możemy zaklasyfikować do struktur korekcyjnych – Zygzak. Jest to typowy przykład korekty w silnym trendzie wzrostowym. Zgodnie z teorią układ korekcyjny składa się z trzech podfal niższego rzędu, co jest doskonale widoczne na załączonym wykresie.Dokonując projekcji cenowej możemy zaobserwować, iż fale AB oraz CD są identycznej długości, dlatego też stanowią niebywałą okazję do zajęcia odpowiedniej pozycji transakcyjnej na rynku. Schemat ten można również opisać za pomocą odpowiednich współczynników Fibonacciego i tak też: fala BC stanowi 78,6% fali AB natomiast fala kończąca korektę CD jest opisana za pomocą zewnętrznego zniesienia 127,2% fali BC.

Moment otwarcia długiej pozycji na rynku EURUSD potwierdzony jest również prowzrostową formacją świecową. W tym konkretnym przypadku zaobserwować mogliśmy wystąpienie formacji „objęcia hossy”. Jak sama nazwa wskazuje, na rynku przewagę osiągnęli kupujący i popyt na dany walor zwiększył się. Tego typu układy świec stanowią wspaniałe potwierdzenie tego, czy transakcja którą zawarliśmy na rynku jest słuszna czy też nie. Dla większości inwestorów wykres świecowy stanowi swego rodzaju filtr, który umożliwia ocenę oraz pokazuje zachowanie rynku w danej sytuacji.

Schemat 2. Spadkowa formacja AB=CD.

Reguły opisujące spadkową formację AB = CD:

•  Punkt A jest wyraźnym dołkiem, punkt B wyraźnym szczytem.
• Punkt C musi leżeć pomiędzy punktami A i C. Stanowi korektę impulsu cenowego, której zniesienie wynosi najczęściej 61,8% lub 78,6% fali AB.
• Punkt D stanowi kolejny szczyt. Prawdopodobieństwo wystąpienia formacji zwiększa się, jeżeli mamy do czynienia z równością impulsów AB=CD. Odcinek CD może stanowić 127,2% lub 161,8% fali AB.
• Istotny wpływ mają również proporcje czasowe, które występują pomiędzy poszczególnymi falami. Odcinek CD powinien kształtować się od 61,8% do 161,8% czasu, w którym powstawał impuls AB. Warto wspomnieć również, że najmocniejszymi formacjami są układy, w których spełniony jest warunek AB = CD, zarówno pod względem cenowym jak i czasowym. 

Naszym celem jako inwestorów jest cierpliwe czekanie na sygnały płynące z rynku. Częstym błędem popełnianym przez aktywnych traderów jest chęć wyprzedzenia rynku i przewidywania przyszłości. Prawidłowe reagowanie na sytuację istniejącą na rynku zwiększa szansę powodzenia.

Wykres 2. Spadkowa formacja AB = CD na rynku EURUSD.

Wykres 2 obrazuje spadkową formację AB = CD. Układ ten jest niesamowicie ważny z uwagi na jego wewnętrzną budowę. Mianowicie, możemy zauważyć, iż główna formacja AB = CD składa się z mniejszej formacji tego samego typu. Jest to idealny przykład geometrii, która bardzo często pojawia się na rynkach. Podobnie jak to miało miejsce w poprzednim przykładzie, struktura AB = CD jest jedynie korektą w silnym trendzie (w tym wypadku spadkowym). Fale korekcyjne są identycznej długości. Na końcu struktury korekcyjnej fali CD widoczna jest formacja świecowa „doji”, która zapowiada odwrócenie ruchu. Sama formacja infromuje jedynie o tym, że dotychczasowe siły popytowe na rynku słabną i to sprzedający zaczynają dominować. Jak można dostrzec na przykładzie, w jednym obszarze grupują się aż trzy potencjalne sygnały odwrócenia. Jest to potencjalny obszar oporu, który zadziałał perfekcyjnie. Nastąpiło odbicie i trend główny pozostał kontynuowany. Ostatnim, lecz jakże ważnym potwierdzeniem są współczynniki Fibonacciego, które w tym przypadku idealnie opisały powstający układ falowy na wykresie.

 Formacja cenowa AB = CD jest jedną z najczęściej występujących struktur cenowych. Analitycy techniczni uważają, iż jest to jeden z najskuteczniejszych układów, jaki może się pojawić na rynku. Pomiędzy długościami fal AB oraz CD występuje bezpośrednia relacja cenowa, która ukazuje jak istotna geometria jest widoczna w tym układzie. Pomiędzy relacjami poszczególnych fal występują ściśle określone zależności oparte na zniesieniach Fibonacciego. Koniec fali BC opisywany jest za pomocą wewnętrznych zniesień pierwotnego impulsu AB. Natomiast zewnętrzne zniesienie fali BC podpowiada, w jakim obszarze, na jakich poziomach cenowych wykres może zawrócić. Najczęściej wykorzystywanym współczynnikiem zewnętrznym jest 127,2% oraz 161,8% poprzedniej fali. Prawidłowe użycie zniesień pozwala na prawidłowe określenie punktów zwrotnych.

Bardzo duże znaczenie ma rodzaj wykresu jakim posługujemy się do określania powyższych formacji. Najodpowiedniejszym rodzajem wykresu jest wykres świecowy bądź słupkowy, bardzo często określany mianem „barowy”. Kolejnym elementem, który jest istotny w tej formacji jest czas w jakim tworzą się poszczególne fale. Za pomocą wykresu słupkowego można policzyć ilość barów, które tworzą dany układ, określając w ten sposób jak silny jest dany układ.

 W większości przypadków aby zawrzeć prawidłową transakcję na rynku potrzebne są dodatkowe potwierdzenia słuszności naszego wyboru. Wspaniałym przykładem potwierdzeń są formacje świecowe, które odzwierciedlają stan jaki panuje na rynku. Sygnałem płynącym ze świec są emocje, na podstawie których możemy określić czy jest to dobry moment do zawierania transakcji i przebywania na rynku. Formacje świecowe pozwalają oszacować jakie warunki panują na giełdzie, czy przewagę ma popyt czy też są górą sprzedający. Innym ważnym potwierdzeniem jest wyznaczanie stref wsparć/oporów testowanych już w przeszłości i grupujących się z wyznaczonym przez nas za pomocą geometrii punktem D. Wspaniale sprawdzają się również mierzenia wynikające z nałożenia siatki Fibonacciego na odcinek impulsu panującego na rynku trendu. Wartości Fibo wskażą nam potencjalne miejsca zwrotne dla powstającej korekty ABCD. Zgrupowanie tych poziomów ze wspomnianymi poziomami S/R oraz geometrią korekty daje bardzo silne przesłanki zawarcia transakcji.

 Warto mieć świadomość, że w praktyce bardzo często zdarza się, że poszczególne fale różnią się od siebie nieznacznie, dlatego dobrym rozwiązaniem jest tolerancja w zakresie kilku pipsów (w zależności od interwału, na którym wyrysowała się struktura). Jak doskonale wiemy rynki finansowe nie są na tyle precyzyjne aby stałe układy powtarzające się na rynku występowały z chirurgiczną dokładnością dlatego zabieg polegający na akceptacji pewnych odchyleń jest wysoce wskazany. Z przeprowadzonych przez nas badań wynika, że idealna struktura AB = CD występuje w 40% przypadków, natomiast w pozostałych 60% możemy zaobserwować niewielkie odchylenia od początkowych założeń.

Fibonacci Team dla 

The post Geometria idealna, czyli symetria odcinków w strukturach ABCD first appeared on Fibonacci Team School.

Jak wspominaliśmy przy okazji artykułu „Praktyczne zastosowanie narzędzi Fibonacciego na rynku Forex”, bardzo popularne wśród inwestorów zniesienia wewnętrzne oraz zewnętrzne wykorzystujemy do mierzenia zależności pomiędzy odcinkami skierowanymi w różnych kierunkach. Pozwalają one np. oszacować w jakim stopniu kształtująca się na rynku korekta znosi konkretny impuls aktualnego trendu (zniesienia wewnętrzne), czy też wyznaczyć potencjalny zasięg kształtującej się fali trendowej na podstawie ostatniej zaobserwowanej korekty (zniesienia zewnętrzne). Prezentowana dzisiaj technika pomiarowa koncentruje się na badaniu zależności pomiędzy odcinkami biegnącymi w tym samym kierunku. Pomiaru możemy zatem dokonać uwzględniając zarówno dwie fale trendowe, jak i dwie korekty w trendzie.

Dzięki APP jesteśmy w stanie prognozować zasięg przyszłych ruchów cenowych oraz możemy uzyskiwać ważne informacje o potencjalnie silnych poziomach wsparcia lub oporu. Analiza służy do określania prawdopodobnej zmiany cen walorów na podstawie ich oceny w przeszłości, uwzględniając jednak wszystkie czynniki, które wywarły jakikolwiek wpływ na kształtowanie się podaży oraz popytu. Z powodzeniem poniższą wiedzę można wykorzystywać we własnych inwestycjach. W porównaniu z analizą ekspansji, technika APP jest równie prosta w zastosowaniu. Jednak dla większej przejrzystości posłużymy się w jej opisie przykładem (Wykres 1).

Wykres 1. Alternate Price Projection na rynku GBPUSD.

W przedstawionym przypadku podstawą wyliczeń istotnych poziomów wsparcia jest impuls falowy AB. Odcinek ten zostaje jednak skorygowany przez rynek, który rysuje na wykresie korektę obserwowanego ruchu spadkowego. Korekta zatrzymuje się w punkcie „C”. Jest to punkt zwrotny, od którego odkładamy projekcję zasięgu występującego między punktami A oraz B. Inaczej mówiąc, pomiar odcinka AB jest dodawany do punktu „C”. W ten sposób jesteśmy w stanie odmierzyć ważną na płynnym rynku GBPUSD geometrię 100% (Wykres 2).

Wykres 2. Zastosowanie Alternate Price Projection na rynku GBPUSD

W przedstawionym przykładzie rynek zachował popularną wśród traderów równość odcinków AB=CD. Bardzo ważne jest, by obszar, w którym zachodzi geometria posiadał również inne potwierdzenia, wskazujące na jego siłę. Takim potwierdzeniem może (a nawet powinna być!) historyczna strefa wsparcia/oporu, pomocne będą również poziomy wynikające z innych mierzeń Fibonacciego zgrupowane w tym samym obszarze, okrągłe poziomy, czy struktury cenowe kształtowane na wykresie.

Metoda APP doskonale współgra z założeniami Teorii Fal Elliotta, pozwalając na obserwację i praktyczne wykorzystanie zależności pomiędzy poszczególnymi falami w trendzie.  W literaturze przedmiotu, poza geometrią 100%, popularnymi współczynnikami stosowanymi w tej technice są również 38.2% , czy 61.8% dla odcinków trendowych oraz 61.8%, 127.2%, czy 161.8% dla odcinków korekcyjnych.

Fundamentalną zasadą pozostaje stwierdzenie, że im więcej potwierdzeń uzyskujemy dla danej strefy wsparcia lub oporu tym większe szanse mamy na zawarcie zyskownej transakcji. Warto podkreślić, że technikę APP wykorzystać możemy do porównania dowolnej fali spadkowej z inna falą spadkową tego samego trendu, oczywiście sytuacja wygląda identycznie w trendach wzrostowych. Projekcje cenowe stanowić mogą dodatkowe potwierdzenie określonych poziomów cenowych na wykresie dla inwestorów. Określają bowiem pewne zgrupowania obszarów, gdzie cena potrafi być szczególnie wrażliwa, a określenie tych punktów zwrotnych jest najważniejsze dla każdego inwestora giełdowego. Warto nadmienić, że pomiary dwóch odcinków trendowych służą nam głównie do wyznaczania targetów cenowych dla otwartych już pozycji (miejsce w którym realizujemy nasz Take Profit), natomiast projekcje przeprowadzone na bazie odcinków korekcyjnych, umożliwiają szacowanie poziomów zwrotnych, w których otwieramy pozycje zgodne z kierunkiem głównego trendu (koniec korekty – początek nowego impulsu trendowego).

Techniki projekcji cenowych znalazły bardzo duże zastosowanie na rynku walutowym FX, gdzie układy z projekcją 100% występują bardzo często i pojawiają się każdego dnia, co stanowi duże ułatwienie dla Inwestorów, gdyż mogą tego typu układy wykorzystać do zajmowania określonych pozycji w swoim tradingu. Technika APP ma swoje zastosowanie głównie na rynkach płynnych oraz bardzo dynamicznych, gdzie pojawiające się fale występują w  sposób przejrzysty i łatwo można je zidentyfikować. Na podstawie powyższego schematu zostały omówione pewne powtarzające się układy występujące na rynku, które z wysokim powodzeniem wykorzystywane są przez traderów w codziennej pracy na rynku.

The post Projekcje cenowe z Fibonaccim first appeared on Fibonacci Team School.

Jednym z podstawowych i zarazem najprostszych narzędzi jakie wykorzystujemy na rynku są klasyczne zniesienia Fibonacciego. Ta metoda pomiarowa cieszy się dużą popularnością wśród inwestorów stosujących Analizę Techniczną, a zniesienia już niemal obowiązkowo wpisane są w listę narzędzi dostępnych na popularnych platformach transakcyjnych.

W literaturze przedmiotu znaleźć można podział na zniesienia wewnętrzne oraz zewnętrzne. Te pierwsze, wykorzystywane do pomiarów kształtujących się na rynku korekt, są szczególnie pomocne w wyznaczaniu potencjalnych obszarów zwrotnych oraz inwestycje zgodne z kierunkiem głównej tendencji. W jaki sposób stosujemy zniesienia wewnętrzne?

Wykres 1 Dokonanie pomiaru siatką Fibonacciego.

Spójrzmy na wykres 1. Podstawowym zadaniem Tradera jest określenie kierunku panującego trendu. Identyfikacja aktualnej tendencji rynkowej pozwala prawidłowo rozpoznać ruchy korekcyjne, a to z kolei warunkuje właściwe nałożenie siatki Fibonacciego i zawarcie transakcji zgodnie z nowym impulsem. Na wskazanym wykresie wyraźnie widzimy trwający trend wzrostowy. Mierzenia dokonujemy rozpoczynając od dolnego ekstremum (współczynnik 100%), kończąc na ostatnim wierzchołku (zniesienie 0%). W przypadku trendu spadkowego siatkę nakładamy odwrotnie – rozpoczynając od szczytu (zniesienie 100%) i kończąc na dołku (zniesienie 0%). Jak interpretować współczynniki odpowiadające kolejnym zniesieniom? Widoczna fala wzrostowa stanowi swego rodzaju impuls, po zakończeniu którego rozpoczyna się korekta spadkowa, która może wejść w znaczącym stopniu w obszar ruchu wzrostowego. Dla inwestorów najważniejsze jest określenie poziomów na których prawdopodobnie zatrzyma się fala korygująca. Zniesienia Fibonacciego wskazują nam jaki procent głównego impulsu wzrostowego zostaje „zniesiony” przez kształtującą się korektę. Najczęściej występującymi zniesieniami, które spotkać możemy na rynkach finansowych są: 38,2 %, 50%, 61,8%, a także 78,6% czy głęboki 88.6% (dwa ostatnie znajdują szczególne zastosowanie w układach harmonicznych).

 Z wykresu 1 możemy wywnioskować, że korekta impulsu z dużym prawdopodobieństwem zakończy się przy zgrupowaniu danego poziomu Fibonacciego. Związane to jest z pewnymi skłonnościami rynków do formowania określonych struktur harmonicznych. Jak można zauważyć, występujące  w tych układach fal zależności matematyczne jesteśmy w stanie wyrazić za pomocą dobranych współczynników Fibonacciego. Poziomy zaznaczone na żółto są szczególnie respektowane przez rynek, należy jednak pamiętać, że sam pomiar fibo to jeszcze za mało, by zawierać transakcje z wysokim prawdopodobieństwem sukcesu. Bardzo ważne, by poziomy te grupowały z się innymi znaczącymi potwierdzeniami jak, np. historyczne wsparcia i opory.

Wykres 2 przedstawia reakcję notowań niemieckiego indeksu giełdowego DAX na zniesienie 61.8%. Miejsce to było testowane dwukrotnie, jednak poziom fibo był na tyle silny, że rynek nie zdołał go pokonać i zawrócił w kierunku północnym formując przy tym klasyczną strukturę podwójnego dna. Strefa zwrotna zgrupowała się ponadto z istotnym poziomem S/R, który wzmocnił

wymowę obszaru skłaniając uczestników rynku do zawierania w tym miejscu transakcji kupna, zgodnie z kierunkiem głównego trendu.

Wykres 2 Reakcja notowań na poziom 61.8 fibo – podwójne dno w strefie wsparcia.

Drugim typem zniesień Fibonacciego są mniej popularne zniesienia zewnętrzne. Swoje zastosowanie znajdują jako wartościowa technika wyznaczania istotnych wsparć i oporów, a także poziomów docelowych na wykresie, wskazujących potencjalne miejsce realizacji zysków.

Podstawowe i najprostsze zastosowanie metody to wyznaczenie na wykresie cen analizowanego waloru znaczącego maksimum i minimum w ostatnim okresie. Jest to w dużym stopniu decyzja uznaniowa jaki interwał czasowy bierzemy pod uwagę i zależy również od tego w jakim horyzoncie czasowym analizujemy dany instrument. W przeciwieństwie do zniesień wewnętrznych, w tym wypadku odcinkiem bazowym dla dokonywanych mierzeń jest układ korekcyjny.

Cechą charakterystyczną zniesień zewnętrznych są wartości większe o 1 (lub inaczej 100%). Do najsilniejszych współczynników należą wartości 127.2% oraz 161.8%. Są to poziomy służące również do wyznaczania projekcji zewnętrznych formacji harmonicznych typu Motyl czy Krab, których punkt zwrotny „D” może wskazywać strefę potencjalnej zmiany trendu na rynku. O formacjach harmonicznych wspomnimy jednak więcej w kolejnych częściach cyklu.

Wykres 3 Zastosowanie zniesień zewnętrznych z wykorzystaniem siatki Fibonacciego.

Dobrym przykładem zastosowania zniesienia zewnętrznego jest wykres 3. Jak widzimy na przykładzie EURUSD, dokonane mierzenie wzrostowej korekty w trendzie spadkowym pozwoliło na wskazanie wysoce prawdopodobnego miejsca zwrotnego kolejnego impulsu zgodnego z główną tendencją. Obszar ten może zapoczątkować nowy trend na rynku lub przyczynić się do powstania korekty wyższego rzędu dla pięciofalowej struktury wyznaczonej zgodnie z podstawowymi założeniami cyklu giełdowego opartego na Teorii Fall Elliotta.

Zarówno zniesienia zewnętrzne jak i wewnętrzne najlepiej sprawdzają się na rynkach aktywnych o wysokiej płynności. Dodatkowym atutem wspomagającym prawidłową analizę jest wyraźny trend kierunkowy występujący na rynku. Okresy konsolidacji raczej pomija się ze względu na dużą liczbę błędnych sygnałów, wynikających z braku możliwości jednoznacznej identyfikacji struktur korekcyjnych, które są podstawą do prawidłowego stosowania tego narzędzia. Jak wspomnieliśmy wcześniej, należy również pamiętać, o konieczności wystąpienia dodatkowych potwierdzeń wzmacniających strefy zwrotne. Zwiększają one prawdopodobieństwo prawidłowego szacowania potencjalnych miejsc zawierania transakcji.

Fibonacci Team dla 

The post Praktyczne zastosowanie narzędzi Fibonacciego na rynku Forex first appeared on Fibonacci Team School.

Harmoniczny styl handlu wykorzystywany jest głównie na wysoce płynnych i aktywnych rynkach. Na rynku FOREX ta technika inwestycyjna cieszy się coraz większą popularnością oferując szeroki wachlarz narzędzi analitycznych.

Fundamentalnym założeniem Harmonic Tradingu jest powtarzalność wynikająca ze statystycznej przewagi cykli oraz pewnych struktur rynkowych. Zadaniem Inwestora jest identyfikacja układów, których kontynuację z wysokim prawdopodobieństwem jest w stanie prognozować, opierając swoją analizę na badaniach danych historycznych. W ten sposób wyznaczyć może istotne punkty zwrotne wynikające z pomiarów zniesień, zasięgów oraz geometrii, zachowując przy tym charakterystyczną dla tej metodologii wysoką precyzję wejścia w pozycję przy minimalnej ekspozycji na ryzyko.

Główną zaletą tego podejścia jest jego sprawdzalność oraz możliwość adaptacji w niemal każdych warunkach rynkowych. Bez względu na to czy analizowany kurs znajduje się w trendzie wzrostowym, spadkowym czy też w konsolidacji, charakterystyczne dla tej techniki układy pojawiają się w każdym otoczeniu rynkowym, bez względu na parę walutową oraz interwał czasowy. Ponadto zastosowanie udoskonalonej analizy cykli giełdowych daje Inwestorowi możliwość wyznaczania konkretnych przedziałów czasowych prawdopodobnych punktów zwrotnych, co zwiększa precyzję szacowanych obszarów cenowych oraz skuteczność zawieranych transakcji. Harmonic Trading daje Traderom ogromną przewagę w postaci wyznaczania lokalnych ekstremów na rynku, co pozwala na uczestnictwo w potencjalnie rozpoczynającym się ruchu już od samego początku.

Efektywny trading stawia jednak przed Traderem pewne wymagania. Jeżeli chcemy zawierać transakcje w oparciu o geometryczne formacje występujące na wykresach musimy przede wszystkim zdefiniować nasze cele inwestycyjne. Budując swój indywidualny trading plan powinniśmy skoncentrować się nie tylko na określeniu układów rynkowych oraz precyzowaniu wejścia w pozycję, ale również ustaleniu wyraźnych zasad zarządzania ryzykiem oraz kapitałem. Te dwa elementy stanowią nieodłączny element inwestycji warunkujący sukcesy na rynku giełdowym. Podstawowa zasada brzmi:

Decyzje inwestycyjne oparte są na prawdopodobieństwie i kontroli ryzyka – nie na przewidywaniu przyszłości!

Zadaniem Inwestora jest zatem ustalenie z góry jedynego parametru nad jakim ma pełną kontrolę – wielkości dopuszczalnej straty na danej pozycji. Zdefiniowany dla danej sytuacji rynkowej Stop Loss wskaże wartość okazji inwestycyjnej oraz sens angażowania środków w otwarcie transakcji. Należy zatem z góry określać poziom akceptowalnego ryzyka i ocenić czy potencjalna transakcja wynikająca z danego układu cenowego spełnia nasze założenia – minimalny poziom ryzyka oraz wysoki poziom potencjalnego zysku.

Popularność i duża skuteczność inwestycyjna wszelkich formacji opartych o współczynniki Fibonacciego wynika z faktu, że metoda ta jako jedna z niewielu potrafi spełnić powyższe założenia – tak minimalizacji ryzyka jak i dużego prawdopodobieństwa sukcesu. Wynika to ze specyfiki stosowanych w Harmonic Tradingu narzędzi oraz możliwości określenia  optymalnego poziomu wejścia na rynek.

W oparciu o pewne stałe układy geometryczne na przedstawionych wykresach zaznaczone zostały formacje, które charakteryzują się ogromną powtarzalnością. Z punktu widzenia inwestora jednosesyjnego, tego typu styl inwestycyjny może okazać się niezwykle pomocny. Wymagane jest jednak pewne doświadczenie oraz znajomość tych wciąż mało popularnych formacji technicznych.

Harmoniczność ruchów cenowych doskonale obrazuje przedstawiony przykład pary GBPCHF (wykres 1). Jak widać na zaprezentowanym wykresie rynek wielokrotnie realizował struktury korekcyjne oparte o geometrię 100% (co oznacza, że wielkość każdej zaznaczonej zielonym kwadratem korekty charakteryzowała się takim samym zasięgiem cenowym). Warto również zwrócić uwagę na powtarzające się poziomy Fibonacciego 61.8% wskazujące na identyczną głębokość ruchów korekcyjnych w stosunku do ruchu kierunkowego.

Wykres 1 Harmonia układów korekcyjnych – GBPCHF

Dobrym przykładem zasadności stosowania Harmonic Tradingu jest również wykres pary AUDUSD (wykres 2). Oznaczenia poszczególnych odcinków wyraźnie wskazują na geometryczny charakter rynku – nie tylko w kontekście korekt, ale również impulsów głównego trendu.

Wykres 2 Geometria fal – AUDUSD

Podobnych przykładów można wskazać bardzo wiele. Jak jednak w praktyce wyglądają codzienne analizy zwolenników Harmonic Tradingu?

Wykres 3 Analiza rynku – EURUSD

Na wykresie 3 zaobserwować można jeden ze stałych układów cenowych, który jest powtarzalny i charakterystyczny dla silnych oraz wyraźnych trendów. Na rynku popularnego Eurodolara widzimy bardzo mocne spadki w okresie od 25 czerwca 2013 do 9 lipca b.r. W celu określenia właściwego miejsca wejścia w pozycję dokonano pewnych pomiarów, które wynikają z zastosowania charakterystycznych dla Harmonic Tradingu narzędzi Fibonacciego. Wszystkie te działania mają na celu zidentyfikowanie potencjalnych obszarów zwrotnych na rynku.

Identyfikacja formacji opartych o współczynniki Fibonacciego może początkowo wydawać się zadaniem żmudnym dla niewprawionego oka. Jednak wraz z przyrostem doświadczenia zauważymy, że geometria oraz formacje harmoniczne pojawiają się na wykresach bardzo często a ich skuteczność, przy sprecyzowanych warunkach rynkowych i umiejętnym zarządzaniu ryzykiem, jest bardzo wysoka.

Fibonacci Team dla 

The post Harmoniczny charakter tradingu first appeared on Fibonacci Team School.